dinsdag 13/9/2011: tocht naar de top van de Monte Perdido

Op om 5.45u, ontbijt om 6.45u en vertrek om 8u. We vertrekken vol spanning: Marie-Rose gaat niet mee, Gitte is al na de eerste dag met Ria en Nicole (twee vrijwilligers) meegegaan. Met 10 starten we dus aan de beklimming. We wandelen vaak in stilte, genietend van de natuur en van de inspanningen die ons lichaam moet leveren. Het onderweg zijn...

Het is zwaar: we moeten van 2160 meter klimmen naar 3355 m, da's zo'n 1200 meter overbruggen in een voormiddag. Tot het punt van de lunch (om 11u) gaat het nog. Martine neemt daar afscheid van ons: zij beslist niet naar de top te gaan maar gaat op haar tempo nog een stukje verder. Met 9 ploeteren we voort. Het wordt loodzwaar: we moeten over een massieve rots heen klauteren en Nicole beslist ook te stoppen op 3200m. Voor mij een harde dobber! De moed zakt me in de schoenen. Ik ga nog een beetje verder en wil ook opgeven. Chris en Johan zijn bij mij en moedigen me aan, ze troosten me en willen me erdoor sleuren. Na eens goed uit te huilen beslis ik om er toch verder voor te gaan, samen met Chris. De puinhelling die we op moeten, zo'n 200m, is een ware hel: we wisten dat dit ging komen. Het gaat enorm steil omhoog (zie foto's van de afdaling) en je glijdt voortdurend uit. Na drie stappen moet je op adem komen. Chris en ik ploeteren samen voort en ik moet echt héél diep gaan om dit nog verder aan te kunnen. We komen mensen tegen die zeggen dat het nog zo'n 20 minuten is.... dat geeft hoop.

En dan is er plots het laatste stuk, niet meer zo lastig, en een groot plateau waar Hilde, Ingrid, Robert, Johan al aangekomen zijn, samen met de vrijwilligers en mijne Jo. De ontlading is groot: ik huil om alle emoties die mij de voorbije uren parten hebben gespeeld, het was de zwaarste inspanning in mijn leven maar ik heb het gehaald!!! Als de traantjes gedroogd zijn is er vooral de bewondering om het prachtige landschap. Het is helder weer en rondom zie ik bergen. Het is alsof ik op de top van de wereld sta!!

Ik heb het gehaald!!!!!

Immens geluk dat we dit samen hebben kunnen bereiken!

Ingrid schrijft iets neer op de top voor haar overleden zus, Koen geniet van het uitzicht.

Van kanker naar kracht: een moment voor Lena, Ilse, Michel en Elke die vechten tegen kanker.
Voor Tom die op 11/6/2011 de strijd verloren heeft neem ik een steen mee voor op zijn graf....

Hilde maakt een steenmannetje voor onze teamgenoten die nu niet lijfelijk bij ons zijn, met hun vijf namen erop.

De afdaling op de puinhelling, stapje voor stapje (ik, Sandra en Chris)

Voorzichtig verder afdalen...

over het klauterblok....

Chris en ik klauteren naar beneden

Een stuk overbruggen met een touw (op de foto: ik en begeleider Geert met oranje helm)

En dan zien we Goriz terug liggen... op het terras staan de anderen klaar om ons te verwelkomen.

Met 7 haalden we de top en de begeleiders laten ons de eer om eerst beneden te komen.
De anderen zingen ons Monte Perdido-lied vanaan Goriz... Kippenvelmoment!

Een unieke ervaring: ik kan het met woorden niet omschrijven maar ik hoop dat de foto's voor zich spreken. Op de top was het gewoon euforie, we hebben met volle teugen genoten van het uitzicht, van de emotie, de vreugde in ons.
De aankomst aan Goriz waar de anderen ons opwachtten en ook een groep Spanjaarden meezong om ons te verwelkomen was een uniek moment! Moe maar o zo voldaan....

Sfeerbeelden berghut Goriz

De beddebakken in Goriz, drie hoog

Uit zo'n bedden kan je niet elegant opstaan: lachen dus!!!

Even mijn dagboek aanvullen, een momentje voor mezelf

Avondlijk reflectiemoment met de groep: wat zal morgen ons brengen bij de beklimming?

Avondeten in Goriz: bonensoep!

Spanning op het terras de ochtend voor onze klim

Ochtendlijk uitzicht vanaf Goriz

Zingen met een groep Spaanse collega's uit Valencia!

maandag 12/9/2011: vertrek naar refugio Goriz

Vroeg op in het donker en het is nog koud in de bergen! We moeten onze tent afbreken en eten als ontbijt muesli met melkpoeder (aangelengd met water). De zon komt op boven de bergen en we vertrekken naar de Canyon de Anisclo (de langste canyon van Europa): we moeten dalen tot aan het water!

Hilde bij ons vertrek aan San Vicienda

Martine en Chris tijdens de afdaling

De afdaling is steil en we moeten uiterst voorzichtig zijn. In het dal wisselt het ene mooie vergezicht het andere af!

Canyon de Anisclo

Dal van de Canyon de Anisclo

We lunchen aan Fuenblanca, een prachtige waterval waar ik mijn voetjes lekker verfrist heb.

Lunch aan Fuenblanca

Een heerlijk plekje in de zon... Ik zou er uren kunnen zitten maar we moeten verder want na de afdaling volgt nu de beklimming.... En het is een verdomd steile beklimming, terug uit het dal. Koen, onze gids, had ons gewaarschuwd! Bovendien is het middag en de zon brandt!

Een eind verder halen de vrijwilligers ons in: ze zijn natuurlijk maar met vier en bovendien zijn enkele van hen ervaren bergwandelaars. Ze schieten dus sneller op!





Vooraan: Hilde, ik, Nicole en onze gids Koen achter ons.

Eens we over deze col zijn is het niet zo ver meer naar ons einddoel: de bemande berghut Goriz. Hoewel, niet ver, dat valt nog ferm tegen! We komen vermoeid en met zere voeten aan om 18.15u in Goriz.
Na het ontdekken van onze kamer (vergelijk het met de beddebakken in een concentratiekamp... met zo'n 36 in 1 kamer, drie rijen hoog, allemaal naast elkaar) besluit ik de douches links te laten liggen (3 douches en 3 wc's voor 100 man) en samen met Sandra, Ilse, Hilde en Nicole gaan we ons wassen in de rivier! Zalig, nog net in het avondzonnetje, op 2160m hoogte!

We krijgen om 20uur lekker eten: soep, rauwe groenten, vlees en patatjes en een citroenpudding als dessert. Na het eten kruip ik vermoeid in bed! Ondanks de beddebakken is het toch zalig slapen want de vrijwilligers zijn hier ook en mijne Jo slaapt naast mij! Zo moe dat ik de snurkers in de kamer niet hoor....

Zondag 11/9/2011: vertrek naar de Monte Perdido (vierdaagse)

Vroeg op want het is een spannende dag vandaag: we vertrekken op vierdaagse naar de Monte Perdido. De beklimming is gepland voor dinsdag.

's ochtends een grote drukte voor ons vertrek!

We starten vanaf Miraval en stappen eerst naar Estoraniello, een verlaten dorp in onze buurt. Dan via de rivier en het bos verder naar Escuain aan het begin van het Nationaal Park van Ordesa en Monte Perdido. In Escuain stoppen we aan de dorpsbron om ons water bij te vullen. Er is ook een klein infocentrum over de lammergier (quebrantahuesos in het Spaans).

Nicole en Hilde bij een infobord in Escuain

Na onze stop in Escuain stappen we het Nationaal Park in. Het eerste deel van de wandeling is over een goed begaanbaar grindbaantje. Tegen de middag houden we halt op een weide waar we lunchen (altijd tortilla's... met kaas, vegetarische pasta of salami!). De koeien houden ons gezelschap.

Op de voorgrond: Nicole

Dan volgt een lastig stuk: we moeten de berg op maar er is eigenlijk geen pad. Door de wei zigzaggen we naar boven en we moeten onze voeten voordurend schuin zetten. Vermoeiend! We rusten bovendien niet tussen 14&17 uur en dat is vrij lang... Uiteindelijk bereiken we het hoogste punt, een waterbak voor dieren, waar we wat kunnen rusten en eten. Aan een volgende waterbak konden we terug water bijtanken in onze camelbak. Koeien en paarden kruisten onze weg (soms letterlijk: zie foto). Prachtige dieren, helemaal niet mensenschuw!

Nicole en Hilde met een koe op het pad....

Het laatste deel daalden we tot aan de onbemande refugio de San Vicienda (1720m) waar we de nacht gaan doorbrengen. De refugio is eigenlijk een primitieve barak met een betonnen vloer. Al gauw beslissen Ingrid, Nicole en ik om in een tentje te slapen!

Iets eten en drinken aan San Vicienda. De vrijwilligers op de voorgrond brachten onze slaapzak en matjes.

We aten gevriesdroogde voeding (waar je warm water bij moest doen). Ons tentje moesten we opzetten in het donker (eerst de opgedroogde koeienvlaaien van de grond verwijderen want dat was keihard om op te slapen!). Toen de tent opstond en onze matjes en slaapzakken binnen waren begon de karwei om ons allemaal goed te leggen zodat we tenminste wat konden slapen. Eigenlijk hebben we nogal wat afgelachen!!

Zaterdag 10/9/2011: rustdag en voorbereiding vierdaagse

Vandaag is het een rustdag: we mogen wat langer uitslapen! We genieten ook van een zwempartij in de rivier voor ons huis: heerlijk, in het koude water!!!

Ik geniet van een verfrissend zwempartijtje!

Hilde en Frieda (vooraan)

In het reflectiemoment moeten we nadenken over wat we al gegeven hebben aan de groep en wat we ontvangen hebben van de groep, wat je nodig hebt en wat je gevraagd hebt. Een interessante oefening! Het is ook fijn te horen wat de anderen over mij zeggen. Een mooie quote van Nicole: "Je moet kiezen voor het leven want iemand anders kan niet voor jou leven".

Door de groepsdynamiek die ontstaat als 12 onbekenden zo close met elkaar samenleven en samen grensverleggende activiteiten uitvoeren leer je veel over jezelf en hoe je in zo'n groep functioneert. Dat is enorm boeiend!

We krijgen ook het programma voor de komende vier dagen gepresenteerd: morgen vertrekken we immers op tocht naar de Monte Perdido! Ilse en Geert geven een lijst met wat we mogen meenemen: héél beperkt want we moeten alles immers vier dagen lang dragen in onze rugzak. Een handdoek staat eigenlijk nauwelijks in de lijst (een heel kleintje alleen) en zeep al helemaal niet! We weten nu al dat we na vier dagen zullen lopen stinken....

Gelukkig zijn er dragers (sherpa's) die onze rugzak en slaapmatje dat we enkel de eerste nacht nodig hebben zullen meenemen.

vrijdag 9/9/2011: klettersteig (via ferrata)

Vandaag staat de klettersteig (ook gekend als Via Ferrata) op het programma: dat is een touwenparcours over rotsen met beveiliging van 2 leeflijnen, een gordel en een touw naar elkaar. We krijgen eerst wat uitleg en vertrekken dan naar Broto. Na de lunch starten we in groepjes. Wij doen de via ferrata van Sorrosal.

Hierbij is mijn grootste schrik mijn hoogtevrees. Het eerste stuk was het zwaarst: omhoog over de rots, dan een stuk met laddertjes tot aan een grotje. We moesten door het grotje maar daar stroomde nogal wat water in zodat we onze voeten op de zijwanden moesten zetten om geen natte schoenen te krijgen! Eens uit de grot kwamen we in een rivierkloof: prachtig!

Over een smalle boomstam moesten we over de rivier en dan verder langs de wanden klauteren. Het was nog een vrij lang parcours! Omdat er in de groep voor ons iemand uitgevallen was bestond onze groep uit 5 personen (ipv 3) waardoor we minder snel opschoten.
We kwamen als laatste groep aan toen het al bijna donker was (we waren ook als laatste vertrokken). Een unieke ervaring! En een overwinning op mezelf gezien mijn hoogtevrees....

donderdag 8/9/2011: ontdekking van de omgeving

Een prachtige ochtend: eerst nog wat fris maar nadien een staalblauwe hemel en we ontbijten buiten!

In een reflectiemoment moeten we onze grootste hoop en onze grootste vrees voor de komende dagen uiten (in groepjes van twee).
Zelf hoop ik dat de hele groep naar elkaar toe groeit en als een warme deken om ons heen voelt. Mijn vrees is dat ik door onvoldoende slaap en rust niet ten volle kan genieten van alles wat de natuur en het samenzijn hier biedt.

Het is boeiend om te horen wat de anderen bezig houdt.

Johan en Sandra in een overlegmoment in de tuin

Een mooie quote:
"Like branches on a tree we grow in different directions, yet our roots remain as one".

Na de middag trekken we onze stapschoenen aan en vertrekken voor een wandeling naar Lamiana, op de berg waar de vrijwilligers (en ook mijne Jo!) verblijven. Het is heet (zo'n 30 gr) en de lastige klim omhoog speelt ons allemaal parten. Pff, dat begint hier goed!
Eens in Lamiana ben ik natuurlijk heel bij om Jo te zien die het daar heel goed stelt samen met Ria, Nicole, Marc en Jos. We gaan weer op pad langs de weg en na zo'n 5 km dalen we af naar de rivier.

Daar kunnen we ons verfrissen. Amai, dat doet deugd, even zwemmen in het ijskoude water en ik voel me een ander mens! Ik kan er weer tegenaan voor de verdere wandeling naar ons huis.

Na eten en afwas was het 22 uur en ik was zo moe dat ik (en de meeste anderen ook!) in bed kroop.