Zondag 11/9/2011: vertrek naar de Monte Perdido (vierdaagse)

Vroeg op want het is een spannende dag vandaag: we vertrekken op vierdaagse naar de Monte Perdido. De beklimming is gepland voor dinsdag.

's ochtends een grote drukte voor ons vertrek!

We starten vanaf Miraval en stappen eerst naar Estoraniello, een verlaten dorp in onze buurt. Dan via de rivier en het bos verder naar Escuain aan het begin van het Nationaal Park van Ordesa en Monte Perdido. In Escuain stoppen we aan de dorpsbron om ons water bij te vullen. Er is ook een klein infocentrum over de lammergier (quebrantahuesos in het Spaans).

Nicole en Hilde bij een infobord in Escuain

Na onze stop in Escuain stappen we het Nationaal Park in. Het eerste deel van de wandeling is over een goed begaanbaar grindbaantje. Tegen de middag houden we halt op een weide waar we lunchen (altijd tortilla's... met kaas, vegetarische pasta of salami!). De koeien houden ons gezelschap.

Op de voorgrond: Nicole

Dan volgt een lastig stuk: we moeten de berg op maar er is eigenlijk geen pad. Door de wei zigzaggen we naar boven en we moeten onze voeten voordurend schuin zetten. Vermoeiend! We rusten bovendien niet tussen 14&17 uur en dat is vrij lang... Uiteindelijk bereiken we het hoogste punt, een waterbak voor dieren, waar we wat kunnen rusten en eten. Aan een volgende waterbak konden we terug water bijtanken in onze camelbak. Koeien en paarden kruisten onze weg (soms letterlijk: zie foto). Prachtige dieren, helemaal niet mensenschuw!

Nicole en Hilde met een koe op het pad....

Het laatste deel daalden we tot aan de onbemande refugio de San Vicienda (1720m) waar we de nacht gaan doorbrengen. De refugio is eigenlijk een primitieve barak met een betonnen vloer. Al gauw beslissen Ingrid, Nicole en ik om in een tentje te slapen!

Iets eten en drinken aan San Vicienda. De vrijwilligers op de voorgrond brachten onze slaapzak en matjes.

We aten gevriesdroogde voeding (waar je warm water bij moest doen). Ons tentje moesten we opzetten in het donker (eerst de opgedroogde koeienvlaaien van de grond verwijderen want dat was keihard om op te slapen!). Toen de tent opstond en onze matjes en slaapzakken binnen waren begon de karwei om ons allemaal goed te leggen zodat we tenminste wat konden slapen. Eigenlijk hebben we nogal wat afgelachen!!

donderdag 8/9/2011: ontdekking van de omgeving

Een prachtige ochtend: eerst nog wat fris maar nadien een staalblauwe hemel en we ontbijten buiten!

In een reflectiemoment moeten we onze grootste hoop en onze grootste vrees voor de komende dagen uiten (in groepjes van twee).
Zelf hoop ik dat de hele groep naar elkaar toe groeit en als een warme deken om ons heen voelt. Mijn vrees is dat ik door onvoldoende slaap en rust niet ten volle kan genieten van alles wat de natuur en het samenzijn hier biedt.

Het is boeiend om te horen wat de anderen bezig houdt.

Johan en Sandra in een overlegmoment in de tuin

Een mooie quote:
"Like branches on a tree we grow in different directions, yet our roots remain as one".

Na de middag trekken we onze stapschoenen aan en vertrekken voor een wandeling naar Lamiana, op de berg waar de vrijwilligers (en ook mijne Jo!) verblijven. Het is heet (zo'n 30 gr) en de lastige klim omhoog speelt ons allemaal parten. Pff, dat begint hier goed!
Eens in Lamiana ben ik natuurlijk heel bij om Jo te zien die het daar heel goed stelt samen met Ria, Nicole, Marc en Jos. We gaan weer op pad langs de weg en na zo'n 5 km dalen we af naar de rivier.

Daar kunnen we ons verfrissen. Amai, dat doet deugd, even zwemmen in het ijskoude water en ik voel me een ander mens! Ik kan er weer tegenaan voor de verdere wandeling naar ons huis.

Na eten en afwas was het 22 uur en ik was zo moe dat ik (en de meeste anderen ook!) in bed kroop.

Wandelen in het Müllerthal!

Vorige week gingen Jo en ik onverwacht nog drie daagjes wandelen in het Müllerthal in Luxemburg. De streek heet daar Luxemburgs Klein Zwitserland en de rotsformaties zijn heel bijzonder: een overblijfsel van een zee die er lag zo'n 195 miljoen jaar geleden. Veel kloven, kaarsrechte wanden en enorme rotsblokken die precies 'neergegooid' zijn in de bossen.

Daar gingen wij dus wandelen: de eerste twee dagen zo'n 12 kilometer, de laatste dag 18 kilometer. Ik zag het naast een fijne korte vakantie ook als een oefening om met de rugzak te gaan wandelen. Zo kon ik mijn rugzak uittesten en mezelf ervan vergewissen dat ik een hele dag kan wandelen met een (zware) rugzak.

Ik ben helemaal gek op alle mogelijkheden van mijn rugzak! Dat zit zeker goed!! En ik heb ook gemerkt dat ik mijn voeten moet verzorgen om een hele dag te stappen! Ook regelmatig iets eten en voldoende drinken is belangrijk maar dat wist ik al.

We zagen daar ook mensen klimmen op de rechte rotswanden. We zijn een tijdje blijven kijken want iets dergelijks zal ik in Spanje ook doen. Slecht voor mijn hoogtevrees maar ik denk dat je vooral moet concentreren op de techniek en op het naar boven geraken en niet naar beneden mag kijken. Dat wordt alvast een enorme uitdaging voor mij!!

Nog een goeie maand en we vertrekken echt naar Spanje! Het begint nu echt wel in te korten. Ik heb er alle vertrouwen in!

Foto's van onze Müllerthalvakantie vind je (ook) op Facebook.

Fiets- en wandelhappening Mol 3/7/2011

Zondag trokken we naar Mol om Chris te helpen met haar fiets- en wandelhappening. Ze hield terras aan het kanaal Dessel-Kwaadmechelen en serveerde ook heerlijke paella.

Er waren veel helpers, o.a. ook mensen van Genzyme die dit op vrijwillige basis kunnen doen voor een goed doel. Het bedrijf schenkt dan het loon van die mensen voor die namiddag aan het goed doel! Een schitterend initiatief, bedankt aan Geert, Agnes en May dat ze dit wilden doen door ons!

Ondertussen heb ik wat opgediend en vooral ook weer veel gebabbeld met mijn tochtgenoten! Bijna iedereen was er (behalve Gitte, Hilde en Martine). Ook Sabine van Outward Bound was van de partij en we maakten kennis met enkele dames van de vorige expeditie in 2009. Het ideale moment om hen met vragen te overstelpen! We genoten ook nog eens van het schitterende fotoverslag uit 2009!

wandeling in Meerdaalbos

Gisteren hadden we weer een afspraak met de Monte Perdido groep: een wandeling met 'stokken' in het Meerdaalbos in Sint-Joris-Weert. Jac, één van de vrijwilligers, gaf ons wat meer uitleg over de meerwaarde van wandelstokken en we mochten van alles uitproberen.
Het weer was ok: beetje regen maar nooit een stortbui. Ik heb weer zo genoten van het gezelschap van de groep. Jammer dat Chris er niet bij kon zijn door haar voet die nog niet in orde is. Ingrid is gelukkig wel nog even kunnen afkomen na de middag.
De klim op de heuvel ging me vrij goed af: mijn hartslag sloeg niet tilt! Dat deed wel deugd. Dat lopen heeft me al een betere uithouding bezorgd! Fijn dat het toch iets opbrengt.
Vandaag ook een datum vastgelegd voor de kunstveiling annex muziekoptreden van Coup de frein: zaterdag 3 september! Het is nog lang dus de agenda's zijn wellicht nog maagdelijk wit voor die dag. Vul maar al in! Meer info volgt later.

bij Chris in Mol

Vandaag met de hele groep gaan wandelen in Mol (Rauwse meer): voor half negen was Sandra hier al, onze nieuwelinge. Het was een heel fijne kennismaking. Samen zijn we naar Chris gereden in Mol waar Sandra iedereen ontmoette. Na een koffietje of een theetje op Chris haar terras (in de zon!) zijn we gaan wandelen. Chris kon jammer genoeg niet mee door een verrekking in haar voet. Het was heel gezellig omdat er tijd was om met een aantal mensen te praten. Ik heb bijvoorbeeld een leuk gesprek gehad met Ingrid, die ik nog niet zo goed kende.
Onze Roberto waren we een aantal keer kwijt maar hij kwam wel altijd weer terecht!!!! Na de wandeling aten we onze boterhammekes bij Chris en dan terug vergaderd. Zoveel ideeën, zoveel acties, mijn hoofd tolde er een beetje van! Ik was dan ook helemaal op toen Sandra en ik als eerste om vijf uur naar huis gingen. We hadden wel de langste rit voor de boeg! Gelukkig heeft de autorit mij wat tot rust kunnen brengen (ondanks de file in Herentals!!!). Het was kwart over zeven eer we terug in Lochristi waren! Jo was ondertussen al vertrokken naar Leuven voor de vrijwilligersvergadering.... Benieuwd wat hij vanavond te vertellen zal hebben.
Over twee weken gaan we wandelen met de Outward Bound begeleiding. Gelukkig geen vergadering dan! Dat is voor mij een beetje te zwaar soms: iedereen die van alles wil zeggen, soms wat ongestructureerd (ondanks de pogingen van Hilde!), soms wat te uitgebreid. Vermoeiend! En niet alleen voor mij heb ik gezien.... Onze definitieve groepsfoto is ook gemaakt: binnenkort on line!!