I'll never walk alone...

Graag wil ik iedereen nog eens van harte bedanken die mij financieel en/of moreel gesteund heeft en nog steunt. Dankzij jullie allemaal kan ik deelnemen aan deze uitdagende tocht.
Ik ben de laatste dagen weer eens aangenaam verrast door de vele lieve mails, kaartjes, berichtjes, enz., ook vaak uit onverwachte hoek (het deed me denken aan mijn ziekteperiode toen de vele berichtjes mij ook zoveel steun boden!). Het is niet altijd gemakkelijk om iedereen persoonlijk te bedanken, daarom langs deze weg nog eens een welgemeende dankjewel voor het meeleven aan iedereen!

Gisteren zei mijn collega Jan (die marathons loopt): 'Denk eraan: You never walk alone...'
Wel, ik ga eraan denken: samen met mijn tochtgenoten stappen ook jullie allemaal met mij mee in gedachten en als het lastig wordt, dan denk ik aan jullie en weet ik dat ik niet alleen ben!
Vanuit dat prachtige gebied daar stuur ik dan alle positieve energie naar jullie toe!
En in het bijzonder naar iedereen die ik ken die momenteel een kankerbehandeling doormaakt (Elke, Michel, Lena, Ilse, Piet... en natuurlijk naar Tom (die ongeveer drie maand geleden de strijd verloor) en zijn weduwe Katrijn (om je sterkte te geven Katrijn).

Zoals jullie weten heb ik ginds geen toegang tot het internet; ik hou er dus een klassiek geschreven dagboekje bij. Nadien volgt mijn verslag dan!  Hasta la vista!!

voor Tom

Al een tijdje speelt het in mijn hoofd dat ik, als ik op die top van de Monte Perdido sta, al mijn kracht en gedachten wil doorgeven aan twee (ondertussen drie) mensen in mijn omgeving die momenteel kanker doormaken. Speciaal voor Ilse, Tom en Michel wil ik daar op 3355 m een schietgebedje naar boven sturen.

Vanmorgen vernam ik dat Tom de strijd verloren heeft.... Compleet ondersteboven was/ben ik.

Ik kende Tom niet zo goed: in februari had ik voor het eerst contact met hem via een gemeenschappelijke kennis. Bij Tom was ook non-Hodgkin vastgesteld en hij had graag contact gehad met een lotgenoot. Zo hebben we wat heen-en-weer gemaild en werden we vrienden op Facebook. Hij werd door dezelfde arts behandeld in hetzelfde ziekenhuis als ik, was een leeftijdsgenoot en zijn zoontje heet ook Gilles.
Begin mei ben ik hem onverwacht eens gaan opzoeken in Sint-Lucas. Het was een fijn gesprek.
De chemo sloeg niet zo goed aan bij hem en hij zat ondertussen aan zijn derde chemokuur. Een stamceltransplantatie was nodig.
Ik kan het niet geloven dat Tom er niet meer is. Hij was 36 jaar... had onlangs nog de vierde verjaardag van zijn zoontje gevierd. Hij had me gesponsord voor mijn stadsloop...

Iemand van onze expeditieleden heeft een bijnadood-ervaring gehad en me verteld hoe mooi het is hierna. Tom, ik hoop voor jou dat het mooi is daar, dat je je daar geborgen voelt en dat je je vrouw en kleine Gilles beschermt van daarboven ergens. Wil jij mij ook een beetje beschermen als ik die berg opklim waar ik dat schietgebedje wil doen?

Tom, het ga je goed. We zien elkaar niet meer als levende wezens maar misschien wel ooit op een andere manier?