Een prachtige ochtend: eerst nog wat fris maar nadien een staalblauwe hemel en we ontbijten buiten!
In een reflectiemoment moeten we onze grootste hoop en onze grootste vrees voor de komende dagen uiten (in groepjes van twee).
Zelf hoop ik dat de hele groep naar elkaar toe groeit en als een warme deken om ons heen voelt. Mijn vrees is dat ik door onvoldoende slaap en rust niet ten volle kan genieten van alles wat de natuur en het samenzijn hier biedt.
Het is boeiend om te horen wat de anderen bezig houdt.
 |
| Johan en Sandra in een overlegmoment in de tuin |
Een mooie quote:
"Like branches on a tree we grow in different directions, yet our roots remain as one".
Na de middag trekken we onze stapschoenen aan en vertrekken voor een wandeling naar
Lamiana, op de berg waar de vrijwilligers (en ook mijne Jo!) verblijven. Het is heet (zo'n 30 gr) en de lastige klim omhoog speelt ons allemaal parten. Pff, dat begint hier goed!
Eens in Lamiana ben ik natuurlijk heel bij om Jo te zien die het daar heel goed stelt samen met Ria, Nicole, Marc en Jos. We gaan weer op pad langs de weg en na zo'n 5 km dalen we af naar de rivier.
Daar kunnen we ons verfrissen. Amai, dat doet deugd, even zwemmen in het ijskoude water en ik voel me een ander mens! Ik kan er weer tegenaan voor de verdere wandeling naar ons huis.
Na eten en afwas was het 22 uur en ik was zo moe dat ik (en de meeste anderen ook!) in bed kroop.
