Zaterdag 10/9/2011: rustdag en voorbereiding vierdaagse

Vandaag is het een rustdag: we mogen wat langer uitslapen! We genieten ook van een zwempartij in de rivier voor ons huis: heerlijk, in het koude water!!!

Ik geniet van een verfrissend zwempartijtje!

Hilde en Frieda (vooraan)

In het reflectiemoment moeten we nadenken over wat we al gegeven hebben aan de groep en wat we ontvangen hebben van de groep, wat je nodig hebt en wat je gevraagd hebt. Een interessante oefening! Het is ook fijn te horen wat de anderen over mij zeggen. Een mooie quote van Nicole: "Je moet kiezen voor het leven want iemand anders kan niet voor jou leven".

Door de groepsdynamiek die ontstaat als 12 onbekenden zo close met elkaar samenleven en samen grensverleggende activiteiten uitvoeren leer je veel over jezelf en hoe je in zo'n groep functioneert. Dat is enorm boeiend!

We krijgen ook het programma voor de komende vier dagen gepresenteerd: morgen vertrekken we immers op tocht naar de Monte Perdido! Ilse en Geert geven een lijst met wat we mogen meenemen: héél beperkt want we moeten alles immers vier dagen lang dragen in onze rugzak. Een handdoek staat eigenlijk nauwelijks in de lijst (een heel kleintje alleen) en zeep al helemaal niet! We weten nu al dat we na vier dagen zullen lopen stinken....

Gelukkig zijn er dragers (sherpa's) die onze rugzak en slaapmatje dat we enkel de eerste nacht nodig hebben zullen meenemen.

vrijdag 9/9/2011: klettersteig (via ferrata)

Vandaag staat de klettersteig (ook gekend als Via Ferrata) op het programma: dat is een touwenparcours over rotsen met beveiliging van 2 leeflijnen, een gordel en een touw naar elkaar. We krijgen eerst wat uitleg en vertrekken dan naar Broto. Na de lunch starten we in groepjes. Wij doen de via ferrata van Sorrosal.

Hierbij is mijn grootste schrik mijn hoogtevrees. Het eerste stuk was het zwaarst: omhoog over de rots, dan een stuk met laddertjes tot aan een grotje. We moesten door het grotje maar daar stroomde nogal wat water in zodat we onze voeten op de zijwanden moesten zetten om geen natte schoenen te krijgen! Eens uit de grot kwamen we in een rivierkloof: prachtig!

Over een smalle boomstam moesten we over de rivier en dan verder langs de wanden klauteren. Het was nog een vrij lang parcours! Omdat er in de groep voor ons iemand uitgevallen was bestond onze groep uit 5 personen (ipv 3) waardoor we minder snel opschoten.
We kwamen als laatste groep aan toen het al bijna donker was (we waren ook als laatste vertrokken). Een unieke ervaring! En een overwinning op mezelf gezien mijn hoogtevrees....

donderdag 8/9/2011: ontdekking van de omgeving

Een prachtige ochtend: eerst nog wat fris maar nadien een staalblauwe hemel en we ontbijten buiten!

In een reflectiemoment moeten we onze grootste hoop en onze grootste vrees voor de komende dagen uiten (in groepjes van twee).
Zelf hoop ik dat de hele groep naar elkaar toe groeit en als een warme deken om ons heen voelt. Mijn vrees is dat ik door onvoldoende slaap en rust niet ten volle kan genieten van alles wat de natuur en het samenzijn hier biedt.

Het is boeiend om te horen wat de anderen bezig houdt.

Johan en Sandra in een overlegmoment in de tuin

Een mooie quote:
"Like branches on a tree we grow in different directions, yet our roots remain as one".

Na de middag trekken we onze stapschoenen aan en vertrekken voor een wandeling naar Lamiana, op de berg waar de vrijwilligers (en ook mijne Jo!) verblijven. Het is heet (zo'n 30 gr) en de lastige klim omhoog speelt ons allemaal parten. Pff, dat begint hier goed!
Eens in Lamiana ben ik natuurlijk heel bij om Jo te zien die het daar heel goed stelt samen met Ria, Nicole, Marc en Jos. We gaan weer op pad langs de weg en na zo'n 5 km dalen we af naar de rivier.

Daar kunnen we ons verfrissen. Amai, dat doet deugd, even zwemmen in het ijskoude water en ik voel me een ander mens! Ik kan er weer tegenaan voor de verdere wandeling naar ons huis.

Na eten en afwas was het 22 uur en ik was zo moe dat ik (en de meeste anderen ook!) in bed kroop.

woensdag 7/9/2011: vertrek naar Spanje

Onze groep bij vertrek in Charlerloi, samen met Sabine van Outward Bound

Vandaag het langverwachte vertrek: sinds januari 2011 zijn we met 12 mensen bezig met dit project en nu is het eindelijk zover. Sandra komt me oppikken om half één en samen met haar man Henk rijden we naar Charleroi. Stilaan stroomt iedereen toe. Ook Sabine en Elsy van Outward Bound komen ons uitzwaaien.
Na de check-in spreken we af dat iedereen een 'maatje' heeft: als we ergens moeten zien of iedereen er is hoef je enkel te kijken of je maatje aanwezig is. Mijn maatje is Hilde!

Zelf wil ik alles vooral even achter mij laten. Ik weet niet wat deze tiendaagse met me zal doen maar ik wil diep in mezelf kijken en vooral genieten!

Na een vlotte vlucht komen we om 18 uur aan in Zaragoza waar het nog heerlijk warm is! Op het afgesproken uur komt Armando van Autocares Murillo ons oppikken voor onze rit naar Cortalavina (zo'n 3 uur).

We komen aan om 22 uur, in het donker. Geert en Ilse komen ons aan de weg oppikken met het busje van Outward Bound want het laatste stuk is een grindweg en daar wil de busmaatschappij ons niet over vervoeren. Nog vier kilometer hotsen en botsen en we komen aan op onze bestemming. Miraval ligt aan de rivier Yaga. Op een grasplein moeten we alle bagage uitladen en het laatste stukje gaat te voet langs de rivier tot aan het huis.

Na rondleiding kiezen Ingrid en ik voor een slaapkamer in het grote huis. We zullen het ons niet beklagen: ik heb een fantastisch bedmaatje!! Slaapwel!

zonder woorden... (13/9/2011)

In de pers

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BLRTO_20110914_009

Verslag en foto's later. Maar ik kan nu al zeggen: het was fantastisch én een unieke ervaring!

I'll never walk alone...

Graag wil ik iedereen nog eens van harte bedanken die mij financieel en/of moreel gesteund heeft en nog steunt. Dankzij jullie allemaal kan ik deelnemen aan deze uitdagende tocht.
Ik ben de laatste dagen weer eens aangenaam verrast door de vele lieve mails, kaartjes, berichtjes, enz., ook vaak uit onverwachte hoek (het deed me denken aan mijn ziekteperiode toen de vele berichtjes mij ook zoveel steun boden!). Het is niet altijd gemakkelijk om iedereen persoonlijk te bedanken, daarom langs deze weg nog eens een welgemeende dankjewel voor het meeleven aan iedereen!

Gisteren zei mijn collega Jan (die marathons loopt): 'Denk eraan: You never walk alone...'
Wel, ik ga eraan denken: samen met mijn tochtgenoten stappen ook jullie allemaal met mij mee in gedachten en als het lastig wordt, dan denk ik aan jullie en weet ik dat ik niet alleen ben!
Vanuit dat prachtige gebied daar stuur ik dan alle positieve energie naar jullie toe!
En in het bijzonder naar iedereen die ik ken die momenteel een kankerbehandeling doormaakt (Elke, Michel, Lena, Ilse, Piet... en natuurlijk naar Tom (die ongeveer drie maand geleden de strijd verloor) en zijn weduwe Katrijn (om je sterkte te geven Katrijn).

Zoals jullie weten heb ik ginds geen toegang tot het internet; ik hou er dus een klassiek geschreven dagboekje bij. Nadien volgt mijn verslag dan!  Hasta la vista!!